Een nieuwe hoge orde programmeertaal — eentje die niet compileert naar code, maar een interface naar betekenis.

Over deze reeks –> TECH × CREATIVE × MAKER Mental Spaces

Mental Spaces zijn gedachten die vorm krijgen op papier: mentale ruimtes om te creëren, te fantaseren, of om stil te zijn. Ze bieden denkruimte aan de maker, de kunstenaar, de ontwerper – en aan de technologie die meekijkt.

In deze blogreeks filosofeer ik over de verhouding tussen mens en machine, over creativiteit als interface, en over het maakproces in een tijd waarin systemen steeds slimmer lijken dan wijzelf.
Deze teksten zijn geen stellingen, maar suggesties. Geen antwoorden, maar openingen.

Voor wie zich begeeft in het spanningsveld van TECH × CREATIVE × MAKER.

Er wordt vaak gesproken over de scheidslijn tussen mens en machine. Maar wat als we de grens niet scherper maken, maar juist onderzoeken waar ze vervaagt?

We leven in een tijd waarin technologie niet meer alleen gereedschap is, maar een volwaardig gesprekspartner, een uitvoerder en/of co-creator. Waar een algoritme niet alleen iets óver je zegt, maar ook met je meedenkt en meewerkt. Waar creativiteit niet stopt bij intuïtie, maar zich uitbreidt tot synthetische logica. In die tussenruimte ontstaat iets nieuws: een ruimte waar mens en machine een team vormen. In werkwijze, in perspectief en met heel veel potentie.

In het maakproces van vandaag is technologie geen toevoeging, maar een collega. Of je nu werkt met AI-gegenereerde beelden, CNC-machines, generatieve ontwerpsoftware of interactieve installaties: je werkt in dialoog. Je stelt iets voor, de machine reageert. Je overlegt met de machine en past aan, het systeem voert dialoog en stelt bij. Wie in AI alleen een tool ziet, mist de wederkerigheid.

Creativiteit fungeert hier als interface: het is de ruimte waarin mens en machine elkaar verstaan. De ruimte waarin ze elkaar aanvullen. Niet door instructie, maar door dialoog en juiste interpretatie. Misschien is creativiteit wel de nieuwe hoge orde programmeertaal — eentje die niet compileert naar code, maar naar betekenis. Een taal waarin fouten geen fouten zijn, maar variaties. Waarin intuïtie, iteratie én verbeelding samen de syntax vormen.

De echte verschuiving zit niet in de techniek zelf, maar in onze houding ertegenover. Durven we onszelf als makers zó serieus te nemen dat we technologie als partner behandelen? Als iets dat ook gevoed moet of mag worden met verbeelding, fouten, twijfel? Om gezamenlijk te komen tot kwalitatieve uitkomsten.

Het gaat niet meer over controle of overgave. Maar over co-creatie. Niet over de vraag “kan technologie dit overnemen?”, maar “hoe kunnen wij samen iets maken dat geen van beiden alleen had kunnen bedenken?”

Maarten Meijer — werkend vanuit een Evolutionary Perspective.
Een conceptueel denker die helpt betekenis te geven aan wat zich al ontvouwt, op het snijvlak van systemen, onderwijs en technologie.
Ik verken en verwoord mogelijke richtingen, zonder uitkomsten te vroeg vast te zetten.
Ik creëer ruimte voor reflectie, oriëntatie en keuze — zodat wat wil blijven bestaan zich verder kan ontwikkelen.

In het dagelijks leven werk ik als Programmamanager EdTech Ecosysteem bij NOLAI (Nationaal Onderwijs Lab AI).